Sport - Kubica bolidem po torze kartingowym - Wiadomości, najnowsze informacje, fakty

Dzisiaj są imieniny: Kryspina, Wiktora, Jana



»	Kubica w bolidzie mknął po Torze Poznań [ZDJĘCIA]

»	Kubica pod wrażeniem

»	Szampan prosto od mistrza

»	Wyścigowe święto z Kubicą w roli głównej

»	Robert Kubica: Nie doczekam Grand Prix Polski

»	Zespół Kubicy zachwycony po wizycie w Poznaniu: Polacy są niesamowici

»	140 tys. widzów oglądało Kubicę

»	Kubica: czeka mnie ciężki weekend

»	Renault szuka Kubicy partnera

»	Kubica: jak zawsze dam z siebie wszystko

Home » Sport » Kubica bolidem po torze kartingowym

Kubica bolidem po torze kartingowym

24. lipiec 2009 13:31:47

GAZETA.PL - SPORT. W piątek pierwsze treningi przed niedzielnym Grand Prix Węgier na Hungaroring. - Lubię ten tor, czuję, jakbym jeździł po torze kartingowym - mówi Nelson Piquet z Renault. Akurat Robert Kubica gokartem jeździł niedawno

Źródło: Infoo.pl

Tagi: Kubica

Dodaj komentarz:

Kubica w bolidzie mknął po Torze Poznań [ZDJĘCIA]

22. lipiec 2010 14:41:00

POZNAń. Galeria zdjęć Tomasza Kamińskiego

Kubica pod wrażeniem

22. lipiec 2010 14:40:59

TVN24 WIADOMOŚCI.

Szampan prosto od mistrza

22. lipiec 2010 14:40:57

RZECZPOSPOLITA. Robert Kubica poprowadził wyścigowe renault na torze w Poznaniu w przeddzień imprezy N-Gine Renault F1 Team Show. Oglądało go ponad 140 tys. kibiców

Wyścigowe święto z Kubicą w roli głównej

22. lipiec 2010 14:40:55

SPORTS.

Robert Kubica: Nie doczekam Grand Prix Polski

22. lipiec 2010 14:40:54

GAZETA.

Copyright © 2012 http://www.fakty.hostel.ustka.pl/

Aktualności Media Polityka Praca Rozrywka Sport

Przy wielkich kasztanach, znaczacych poczatek Sedelnik, Seweryn zwolnil kroku. Wprawdzie droga i tu pomiedzy pierwszymi, rzadko osiadlymi chalupami byla pusta, od strony pola wies okuta mrokiem robila wrazenie wymarlej, wolal jednak zachowac na wszelki wypadek ostroznosc. Nie chcial, aby zobaczyl go ktokolwiek, pedzacego noca jak opetaniec. Obciagnal plaszcz, poprawil czapke. Byl juz spokojny. Wariacki bieg na oslep poprzez pola zrobil swoje. Pozostal po nim szybki oddech, mocne bicie serca i palenie policzkow wysmaganych wiatrem, ale wlasnie z tymi jak gdyby ostatnimi dreszczami podniecenia bylo Sewerynowi dobrze. Skrecajac kolo krzyza w glowna ulice wsi, spojrzal w kierunku plebanii: swiatlo nie palilo sie. Za to, gdy mijal posterunek, wydalo mu sie, ze w glebi izby mignela sylwetka Nawrockiego. Nie bedac jednak pewny, czy ulegl zludzeniu, cofnal sie na przeciwna strone drogi i w cieniu drzewa przystanal. Ale stamtad jasny prostokat okna ukazywal tylko wnetrze izby: otwarte drzwi szafy, stol, w glebi polki z papierami. Drugie okno zamykala okiennica przepuszczajaca zaledwie waskie pasemko swiatla. Jednak wysoki cien czlowieka na scianie upewnil Seweryna, ze pokoj nie jest pusty. Bojac sie, ze moze go ktos przylapac na tym podpatrywaniu, chcial podejsc blizej, gdy w oknie ukazal sie Nawrocki. Stalo sie to tak nagle, iz Seweryn odskoczyl w tyl. Sucha galazka trzasnela mu pod nogami, zaklal pod nosem. Dalej cofac sie nie mogl, mial poza soba parkan, gdzies w poblizu zaczal ujadac pies, rozlegly sie meskie glosy. W pierwszej chwili wydalo sie Sewerynowi, ze Nawrocki dostrzegl go. Stal wiec przyklejony plecami do plotu, w obawie, ze najlzejszy ruch moze go zdradzic. Dopiero, gdy zdal sobie sprawe z odleglosci dzielacej go od Nawrockiego i z mroku, uspokoil sie. Nie mogac jednak uwolnic sie od wrazenia, ze spojrzenie Nawrockiego biegnie w jego kierunku, schylil sie i tak zgiety, na palcach przesunal sie powoli poza niebezpieczne pole widzenia. �Trzeba teraz wziac sie w garsc� - pomyslal znalazlszy sie z powrotem na drodze. Wszystko szlo dotad jak najlepiej. Obecnosc Nawrockiego na posterunku przekonala go, ze sie nie omylil w przypuszczeniach. Co jednak mialo oznaczac to �o dziesiatej� rzucone na pozegnanie Litowce? Zanim wszedl do karczmy, spojrzal na zegarek: nafosforyzowane wskazowki wskazywaly kwadrans po osmej. �ladny kawalek czasu przelazilem� - pomyslal. W tym miejscu bylo juz nieco jasniej, zobaczyl wiec, ze buty ma w rozpaczliwym stanie, ledwie widac bylo skore spod grubej warstwy gliniastego blota. Tym lepiej! Jeszcze raz poprawil plaszcz i krokiem szybkim, jak gdyby wyniklym z dlugiego marszu, skierowal sie w strone drzwi. Litowka siedzial za kontuarem. - O, pan inzynier! - zawolal widzac wchodzacego. Seweryn rozesmial sie swobodnie.